28 Augustus 1994, ik bezoek voor de eerste keer een Formule-1 race. Samen met twee vrienden besloten we dat jaar een race bij te wonen. Logischerwijs werd dat de Grand-prix van België, aangezien deze het meest dichtbij was. Jos Verstappen reed ook deze race en zorgde voor een enorme toeloop van Nederlandse race-fans. Hij zou als vierde worden afgevlagd, maar naar we later op de radio op de terugweg vernamen, was Michaël Schumacher gediskwalificeerd vanwege een te zeer afgesleten houten plank op de bodemplaat, en Jos werd alsnog derde.

Het was het jaar van de aanpassingen, na het tragische ongeluk van Ayrton Senna, en dat resulteerde op Spa in een gekunstelde chicane, aangebracht in Eau Rouge nota bene, door middel van stapels autobanden. Tijdens de eerste kwalificatie sessie op de vrijdag, behaalde Rubens Barrichello in de Jordan-Hart de snelste tijd op een opdrogende baan. Zaterdag bleef het regenen, waardoor Rubinho voor de eerste keer in zijn Formule-1 carrière vanaf pole position mocht starten.

 

Gastrijder voor Lotus-Mugen die race was de Belg Philippe Adams. Veel geld had hem een startbewijs opgeleverd. Dat hij zich als laatste toch nog wist te kwalificeren, kwam mede doordat de Pacific-Ilmor wagen ronduit slecht was en daardoor beide rijders niet snel genoeg waren. Vlak voor onze ogen raakte deze ongetalenteerde chauffeur de vangrails.

Andere namen die we het jaar erop niet meer zouden zien rijden in de Formule 1 waren Philippe Alliot (Larrousse-Ford), Erik Comas (Larrousse-Ford), Eric Bernard (Ligier-Renault), Michele Alboreto (Minardi-Ford), David Brabham (Simtek-Ford), Paul Belmondo (Pacific-Ilmor), Andrea de Cesaris (Sauber-Mercedes), Christian Fittipaldi (Footwork-Ford) en Jean-Marc Gounon (Simtek-Ford).

 

Teams die niet meer aan de start van een Grand-prix in 1995 zouden verschijnen waren Lotus-Mugen en Larrousse-Ford.

1 Mei 1994, een zwarte bladzijde in de geschiedenis van de autosport, Formule 1 in het bijzonder. Op het circuit van Imola, tijdens de GP van San Marino, verongelukt de Braziliaan Ayrton Senna. Het had hèt jaar had moeten worden waarin de beste coureur, in de beste wagen, het zou opnemen tegen het nieuwste talent, Michaël Schumacher.

 

Voor aanvang van het seizoen had ik mijn voorkeur al uitgesproken voor die laatste. Ik volgde de Formule 1 nog niet zolang, had wel van de gevestigde namen gehoord zoals: Nigel Mansell, Nelson Piquet, Ayrton Senna, Alain Prost maar nog nooit van "der Michaël". Ik dacht: wat zó snel komt, móet wel goed zijn. En ik hou ervan wanneer een rookie het opneemt tegen de gevestigde orde. Verheugd was ik dan ook dat de eerste twee wedstrijden van het seizoen gewonnen werden door Schumacher, en Senna in beide races 0 punten had gehaald. Twintig punten voorsprong, kat in het bakkie! Helaas heeft de strijd niet lang mogen duren.

 

Ayrton Senna werd geleidelijk een held voor me. Na zijn dood verschenen er veel publicaties en documentaires. Statistieken wijzen uit dat Michaël Schumacher onbetwist de beste coureur aller tijden is en nog lang zal blijven. Voor mij was Ayrton Senna echter naast een begenadigd snelle en perfectionistische coureur, een compleet mens met een zeer groot hart en een warme persoonlijkheid.